Dinie van Esch: ‘Houd er de moed maar in!’

Met een onvervalst Brabants accent zegt Dinie van Esch tegen haar clubgenoten: ’Houd er de moed maar in.’ Het klinkt als een hartenkreet uit de mond van de inmiddels tachtigjarige Dinie of gewoon Dien, zoals de meeste mensen in het dorp haar noemen.

‘Ja, de een zegt Dinie, mijn officiële naam, en de ander zegt Dien. Op een dorp is dat toch anders dan in de stad.’ Dien van Esch bridget bij Kobri in Vlijmen met een vaste bridgepartner. Kobri is een kleine club. Op een goed bezochte speeldag zijn ze met zo’n zestig mensen. Nu is er al een tijd lang niets te doen vanwege corona. Dien: ‘Ja, alles ligt stil. Ik denk dat het vorig jaar september was dat we voor het laatst op de club zijn geweest. In de afgelopen zomer hebben we nog wel veel thuis gebridget omdat ze dan op de club sowieso niks doen. Als het te heet was dan gingen we gewoon buiten zitten.’

Ze mist het bridgen op de club heel erg. Maar ze mist ook de contacten. Wat in de huidige tijd resteert is af en toe bellen met haar vaste bridgemaatje en sporadisch bij elkaar op bezoek gaan, maar dat laatste alleen als ze zeker weten dat er niemand ziek is. StepBridge is voor Dien geen alternatief omdat ze niet weet hoe dat werkt en omdat ze ook niet zo goed is in ‘die computerspelletjes’. Ze kijkt dan ook reikhalzend uit naar de dag dat er weer fysiek de club gebridget kan worden.

‘Tegen mijn medeclubgenoten die het bridgen ook missen zou ik willen zeggen ‘houd er de moed maar in.’ Dat moeten we allemaal. Gelukkig dat we zelf nog wel een beetje positief in het leven staan, want anders lukt dat niet.’

Min of meer toeval

Dien bridget nu een jaar of tien. Haar bridgepartner is een goede vriendin. Beiden zijn weduwe. De mannen waren neven. Hoewel ze uit een echte kaartfamilie komt, is ze pas op latere leeftijd, min of meer bij toeval, gaan bridgen. Haar vader was een echte kaarter, ‘die deed aan rikken.’ Haar man zat in het bestuur van de KBO, de Katholieke Bond voor Ouderen. ‘Er was een keer een vergadering en toen kwam de voorzitter met het idee om een bridgecursus te geven. Dat hebben wij toen gedaan en zodoende zijn wij aan het bridgen geraakt. We hebben in het begin samen les gehad en zijn er daarna van lieverlee mee doorgegaan’.

Om nooit te vergeten

Dien houdt zich aan de regels van ‘het Berry Westraboekje’. Vaak genoeg maakt ze mee dat anderen ‘maar wat doen’. In haar tien bridgejaren zitten veel momenten die ze nooit zal vergeten, ook een situatie die juist met die regeltjes te maken heeft. ‘Wij hadden op de club waar we op dinsdagmiddag een keer in de maand speelden, een echtpaar van wie de man het wel had geleerd maar de vrouw niet. Die vrouw was heel zenuwachtig. Die durfde ook niet te bieden. We zaten een keer te spelen, en toen moest ik met haar spelen (na kaartjes trekken). Zij was mijn maat en we speelden sans. Maar zij zag niet dat er twee slagen bij mij lagen die vrij waren. Toen kon ze niet naar mij toe dus speelde ze er grandioos in, snap je? Ik zeg altijd, je moet je aan de regels houden wil je het een beetje onder de knie krijgen.

Wie is Dinie?

Dien van Esch is 80 jaar en alleenstaand. Ze is lid van Kobri in Vlijmen. Ze woont zelfstandig in een seniorenwoning. Ze rijdt nog auto en wandelt iedere dag. Normaal gesproken gaat ze ook nog naar de gymnastiekvereniging en naar de zangvereniging, maar in coronatijd niet. Ze is moeder van drie kinderen en heeft vier kleinkinderen. Pogingen om er eentje aan het bridgen te krijgen zijn helaas mislukt.