Duco Mellema: ‘Pak de mogelijkheden die het internet biedt’

Duco Mellema bridget met zijn vrouw. Nog niet eens zo lang. Ze ervaren het niet kunnen bridgen op de club als een gemis, maar niet als een drama. Ze hebben nog genoeg andere dingen omhanden. Leden die dat niet hebben zien ze om hun heen wel vereenzamen. Duco en zijn vrouw doen niet aan StepBridge omdat ze ook al actief zijn, bijna dagelijks, met BIC.

Duco Mellema is 74. Na zijn pensionering op zijn 61-ste werden door de overheid door het hele land activiteiten ontwikkeld om ouderen in beweging te krijgen. Dat kon fysiek zijn, maar bridge werd ook als optie aangeboden. De gemeente bood een bridgecursus aan waar Duco en zijn vrouw besloten aan mee te doen. ‘Met veel plezier hebben we die cursus gevolgd. De meeste mensen die aan die cursus begonnen hebben hem ook afgerond. Echter, de bridgeclub hier in Makkum had eigenlijk geen ruimte om ons erbij te hebben. Dan werd de club te groot en konden er geen goede clubavonden meer worden georganiseerd. Toen zijn wij als een soort bridgesociëteit verder gegaan.’

Na een paar jaar was er weer overleg met de plaatselijke bridgeclub en daar kwam een hele mooie oplossing uit. De maandagavond van de club bleef gewoon bestaan, maar de donderdagmiddag kon er nieuw aan worden toegevoegd. ‘Wij bridgeden sindsdien altijd op de donderdagmiddagen. We zien nu zelfs dat leden die eerst op de maandagavond speelden nu overstappen naar de donderdagmiddag. Voor oudere mensen is het toch wel prettig om ’s avonds niet meer de deur uit te hoeven.’

Leuk om veel mensen te ontmoeten

Wat Duco en zijn vrouw destijds in bridge aantrok was dat er zo heel veel in zat en dat het hen in contact bracht met heel veel mensen. In zijn werk in het onderwijs had Duco zowel binnen als buiten de school veel contacten. Zijn pensionering maakte daar abrupt een einde aan. ‘Het is nu gewoon leuk dat je mensen ontmoet die heel andere beroepen hebben gehad en heel andere interesses hebben. Het kunnen bridgen op de club is daarbij een belangrijke factor. Het bestuur van de club doet er ook veel aan. Als er wel en wee is, als er iets aan de hand is met leden zoals een ernstige ziekte of een sterfgeval in de nabijheid, dan worden wij daar ook keurig van op de hoogte gehouden. Normaal gebeurde dat op de club, nu via de mail.’

Pak ook andere dingen aan

Het bridgen op de club mist het koppel Mellema zeker. Hun clubseizoen liep normaal gesproken van september tot april en het bridgen was daarin een vast ijkpunt in de week.

Binnen de club wordt er op dit moment weinig onderling gecommuniceerd. ‘Je komt op straat wel eens iemand tegen waarmee je dan een praatje maakt. Dan is het van ‘hoe gaat het’, maar het gaat dan niet over bridge.’

Bij veel mensen zien ze hoe kwetsbaar het is om maar één interesse te hebben. Als dat wegvalt, dan hebben die mensen niets meer. De Mellema’s vinden het daarom altijd de moeite waard om buiten het bridge ook andere dingen aan te pakken. Alhoewel die nu ook allemaal even stilliggen. ‘Wij zijn zelf kerkelijk en gaan in de winter zo’n keer of zes naar leerhuisavonden waar dan prominente sprekers komen. Die behandelen diverse thema’s. Ze kunnen theologisch van aard zijn, maar ook maatschappijgericht. Daardoor gaan wij ook extra dingen lezen, en dat verrijkt je alleen maar. Het is gewoon mooi om een beetje breder georiënteerd te zijn.’

Duco en zijn vrouw doen niet aan StepBridge. De club doet het wel, maar zij zijn er niet in meegegaan omdat ze ook al BIC doen. ‘Er zijn op de club ook mensen die vier of vijf keer in de week bridgen, maar zo fanatiek zijn wij er niet mee bezig. Wij hebben ook genoeg andere dingen die onze aandacht vragen. Het is leuk en het moet leuk blijven, zo benaderen wij dat een beetje.’

Een eenduidige boodschap

Duco heeft een glasheldere boodschap voor de mensen die het bridgen op de club missen: ‘Vooral doorgaan. Pak de mogelijkheden die het internet biedt. Wij zijn zelf lid van de Berry’s Internet Club en we proberen iedere dag die competitie wel even te spelen. Er zijn nu ook nieuwe initiatieven bijgekomen, dus maak daar vooral gebruik van. En daarnaast, zodra je weer minimaal twee mensen op bezoek mag krijgen, zoek dan in je kennissenkring mensen waarmee je in de huiselijke kring twee keer in de week kunt bridgen.’

Ze hebben zelf vrienden waarmee ze toch wel een aantal avonden hebben gebridged. Ze wisten van elkaar dat ze voorzichtig waren en goed met alle coronavoorschriften omgingen, maar met de extra beperking van maar één bezoeker kwam ook dat stil te liggen.

Om nooit te vergeten

De bridgeclub heeft twee jaar geleden een jubileum gevierd op een manier die Duco niet zal vergeten. ‘Ze hadden een heel leuke middag met een bridgedrive georganiseerd. Alles was prima georganiseerd en het werd afgesloten met een uitgebreid buffet. Dat was wel een hoogtepunt in het hele clubgebeuren.’

De saamhorigheid in hun bridgegroep groot. Vorig jaar ging het niet door, maar normaliter eten de clubleden eind april altijd wel even met elkaar in een café-restaurant. ‘Dat is altijd heel gezellig. We kijken daar altijd wel naar uit.’

Wie is Duco Mellema?

Duco Mellema is van april 1946. Hij bridget met zijn vrouw Anneke. Ze hebben vier kinderen, maar geen van hen bridget. Ze hebben ook niet geprobeerd ze aan het bridgen te krijgen. ‘Toen wij begonnen met bridgen waren onze kinderen al niet meer in huis. Zij hebben hier in huis nooit bridge meegemaakt. Wij waren toen meer van het klaverjassen en schutjassen.’ Hun oudste kleinzoon is twintig en studeert in Enschede. Die vond na een uitleg door Anneke het spelletje wel heel leuk.  Duco denkt dat zodra hij een kans en een beetje tijd krijgt, dat hij dan wel gaat beginnen. ‘Maar’, zegt Duco, ‘voorlopig heeft hij het nog te druk met zijn studie, de studentenvereniging en zijn dispuut.’