Harriët Luiten: Echt bridgen doe je vooral bij een club!

 Na de verkoop van haar succesvolle personeelsbemiddelingsbedrijf kon Harriët Luiten in 2010 eindelijk tijd maken voor zichzelf. Na twintig jaar keihard werken was er ook weer meer tijd voor haar gezin en, ze begon met bridgen. In 2014 besloot ze vijftig procent op Curaçao te gaan wonen. Bridgen doet ze nu bij twee clubs. In Apeldoorn, waar zij ook bestuurslid is van de Apeldoornse Bridge Federatie (ABF) en op Curaçao, waar zij  speelt bij, en de promotie verzorgt voor, BCC (Bridge Club Corsow) die tevens lid is van de Nederlandse Bridge Bond.

Harriët bridget nu tien jaar. Ze begon met een cursus, om zich direct daarna aan te sluiten bij een oefenclub. Na twee jaar, zoals ze het noemt, ‘braaf oefenen’, werd het tijd voor het echte werk en werd ze lid van een bridgeclub. ‘Je krijgt dan vanzelf veel meer ervaring. Je vindt een vast bridgemaatje en je speelt tegen anderen die beter zijn dan jij. Op die manier blijf je scherp en leer je ook de techniek beheersen. Bridge is gewoon echt een complex spel. Het is continu je hoofd erbij houden en nieuwe regels en conventies onthouden en toepassen. En dat doe je bij een club. Dat gaat echt niet gebeuren als je thuisbridget en er gezellig wordt gepraat, gelachen, gegeten en gedronken.’

Bridge in coronatijd

Harriët is zowel in Nederland als op Curaçao actief in het promoten van bridge. Ze is zich zeer bewust van het huidige gemis aan bridgen op de club alsmede van de mogelijke gevolgen, zoals verlies van niveau of leden die afhaken. Ze heeft een tweeledige boodschap voor de mensen die het bridgen op de club nu zo ontzettend missen. ‘Ik zou erg graag willen dat ze zich aansluiten bij StepBridge om op die manier met de club te kunnen blijven spelen. We spelen als club elke week op StepBridge en dan is het ontzettend leuk om met bekenden te spelen en ook even te kunnen chatten. Dan heb je toch het gevoel dat je contact hebt met elkaar. Ten tweede zou ik willen zeggen: blijf paraat, blijf scherp, blijf op de een of andere manier bridge in de praktijk brengen. Kom vooral weer terug straks, als we weer op de club gaan bridgen. Je niveau is dan misschien een beetje gedaald, maar dat halen we wel weer op. Blijf moed houden en kom weer terug.’

Complimenten voor StepBridge

Het is nu vooral StepBridgen en daar is Harriët om meer redenen eigenlijk heel blij mee. De club op Curaçao bestaat voor een groot deel uit mensen die een deel van het jaar ook in Nederland wonen. Zij kunnen, ook als ze in Nederland zijn, toch gewoon mee blijven doen in de StepBridgecompetitie. Het tijdverschil is ‘maar’ vijf uur. Als het op Curaçao middag is, dan is het avond in Nederland en kun je dus gewoon met elkaar spelen. ‘Ja, dat is super leuk, maar het is ‘slechts’ een bijkomend voordeel van StepBridge. Ik vind het namelijk sowieso geweldig van de NBB en de organisatie van StepBridge, dat ze StepBridge zo snel hebben verbouwd en geschikt gemaakt voor clubs. We zaten in het begin natuurlijk wel met allerlei vragen, maar de begeleiding daarbij was ook geweldig. Als we straks weer mogen bridgen op de club gaat onze club er ook zeker mee door. We gaan dan naast de vaste speelavond ook een middag StepBridge doen.’

Nieuwe clubleden, daar moet aan gewerkt worden

Alle clubs hebben in meer of mindere mate te maken met verlies van leden. Zeker nu, als gevolg van corona, maar altijd al door de vergrijzing en het feit dat mensen ook gewoon een keer overlijden. Om de aanwas van nieuwe leden te stimuleren  is Harriët actief in het promoten van bridge. ‘Leden verliezen doen we al jaren, en dat is ook de reden dat ik promotie ben gestart op Curaçao en in Apeldoorn. Dat is best wel moeilijk want er is heel veel aanbod in vrijetijdsbesteding. En ik ben altijd bang dat ze gaan thuisbridgen en denken ‘ik zit wel goed zo, ik hoef er niet meer uit, niet meer de weg op’. Ik zeg ook altijd tegen cursisten die over thuisbridgen beginnen dat ze na de cursus eerst naar een oefenclub moeten gaan, dan naar een echte club en pas daarna ernaast thuisbridgen. Dus niet ‘in de plaats van’ maar ‘ernaast’ voor de gezelligheid. Maar blijf bij je club want dat heb je nodig. Niet alleen voor je sociale contacten of om het gevoel te hebben ergens bij te horen, maar vooral ook om scherp te blijven. Het is denksport, hersengymnastiek, en dat moet het blijven. Dus blijf dat doen in clubverband, dan wordt je uitgedaagd. Er worden drives georganiseerd en je krijgt informatie via de BridgeBond Kortom, je staat middenin de bridgewereld.’

In Apeldoorn is Harriët bestuurslid van de Apeldoornse Bridge Federatie (ABF), die de belangen behartigt voor achttien aangesloten bridgeclubs in Apeldoorn en omgeving. In haar portefeuille zit promotie en werving van nieuwe cursisten en nieuwe bridgeleden. In de afgelopen jaren heeft zij al heel wat georganiseerd, van open dagen tot gratis clinics bij bedrijven. Helaas liggen deze activiteiten nu geheel stil.

Op Curaçao is slechts een bridgeclub die lid is van de NBB. Daar zit ze niet in het bestuur, maar is ze wel voorzitter van de werkgroep promotie. ‘Ik werf vooral nieuwe cursisten d.m.v. informatiebijeenkomsten. Dat loopt best wel goed. We hebben hier een erkende docent. Met regelmaat start er een vervolg- of beginnerscursus. We hebben hier minder coronaproblemen dus ik kan hier eerder van start gaan. De meeste clubleden zijn Nederlanders die hier al jaren wonen of die zijn gaan rentenieren, zo’n tien procent is autochtoon Curaçaoënaar. Overigens zijn vakantiegangers uit Nederland normaal gesproken altijd welkom om eens mee te bridgen. Nu dan even niet vanwege corona, maar anders biedt het ze een leuke bridgebeleving in een heel andere omgeving.

Bridge als geheugentrainer

‘Ik ben geen goede bridger’, zegt Harriët. Dat komt omdat ze geheugenproblemen heeft, volgens de huisarts veroorzaakt door ‘een vol geheugen’ als gevolg van het harde werken. Haar gedachte was toen: ‘Ik moet mijn geheugen blijvend trainen, dus ik ga bridgen’. Dat bracht wel verbetering, maar het blijft moeilijk om gespeelde spellen te onthouden. ‘Dan vraagt mijn bridgepartner na een spel ‘Hoeveel punten had jij? Hoeveel troeven? Waarom deed je dit of waarom deed je dat?’ Dat weet ik dan al niet meer.’ Desondanks vindt zij bridge een megaleuk spel, al vanaf de allereerste les. ‘Elk spel duurt maar zeven minuten, waardoor je iedere keer weer nieuwe kansen hebt. Als je gaat monopoliën en je ziet dat je na een half uur al geen kans meer maakt, dan moet je toch nog een uur gezellig mee blijven doen. Een spel bij bridge is na zeven minuten voorbij. Dan kun je even slikken of je frustratie uiten, en dan begin je weer opnieuw. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Dat maakt het leuk. Ik merk dat ik er lol in heb, ook al verlies ik, ook al eindig ik onderaan. Het maakt mij niet uit, ik vind het gewoon ontzettend leuk om te doen. Ik doe het ook zoveel mogelijk, als het kan, tegenwoordig.’

Om nooit te vergeten

Ze noemt de vraag ‘Wat zal je altijd bijblijven’ een strikvraag, vanwege haar geheugenprobleempje. Toch komt er snel een memorabel moment naar boven. ‘Ik organiseerde enkele jaren geleden een open dag om nieuwe bridgers te werven en daarbij boden we een workshop aan om de ‘Vier dikke dames’ te schilderen, die rond de tafel zitten te bridgen. Die workshop was goed bezocht en leverde prachtig en leuk schilderwerk. Op die dag kijk ik met heel veel plezier terug.’

Wie is Harriët?

Na twintig jaar keihard werken had Harriët Luiten vier succesvolle werkmaatschappijen op het gebied van werving en selectie, uitzenden, detacheren en trainingen geven. Met haar 54 lentes vond ze het genoeg. Ze verkocht ze alle vier en ging meteen verhuizen om haar ‘kindjes’ niet meer tegen te hoeven komen. Eenmaal gesetteld in Apeldoorn dacht ze ‘wat nu?’ Zonder bedrijf en inmiddels gescheiden had ze opeens alle tijd voor zichzelf en haar twee geadopteerde kinderen. Het werd dus bridgen. Ze koos later voor deeltijd wonen op Curaçao. Ze ontpopte zich in beide woonoorden tot een waar promotor van de bridgesport.