Pierre van der Pol: “Mijn buurman belde aan en zei: wordt het niet eens tijd om te gaan bridgen?”

De overbuurman van Pierre van der Pol is voorzitter van een bridgeclub. Op een dag stond hij op de stoep met de vraag of het niet eens tijd werd om te gaan bridgen. Die vraag bewoog Pierre ertoe om de wereld van het bridgen binnen te stappen. ‘Wij waren al goede kennissen van elkaar. Ik kon vroeger goed klaverjassen. Op de zaterdagavonden deden wij dat wij met zijn vieren. Zoals met veel dingen kwam daar op een gegeven moment een einde aan. Daarnaast mocht ik ook nog wel eens graag een partijtje tennissen, maar ook dat stopte na diverse operaties aan mijn rug. Ik was al boven de zestig en dacht ja, ik moet toch wat. Toen ben ik maar overgestapt naar een denksport.’

Als geen ander weet Pierre hoe belangrijk het is om met bridge een goede partner te hebben. Maar op de een of andere manier heeft hij daar in het verleden veel pech mee gehad. Altijd als hij dacht een goede partner te hebben, dan gebeurde er weer iets. Zo was er ooit een dame, ouder dan hij zelf, waarmee hij een leuk en goed bridgecontact ontwikkelde. ‘Wij begonnen bij een club waar ze van een A- tot en met D-lijn hadden. Wij begonnen in de D-lijn en we zaten al vrij snel in een hogere lijn. Ik woon in Uden en die dame woonde in Veghel. Ze moest dus best een stukje rijden. Op een avond kreeg zij een auto-ongeluk. Gelukkig overleefde zij het, maar de schrik zat er goed in. Zo goed, dat ze niet meer naar het bridgen durfde te rijden. En laatst had ik ook weer een erg leuke partner. Maar ja, die is zijn vrouw gaan leren bridgen en het resultaat is dat zij het leuk vindt en dat ze dus met zijn tweeën verder gaan. Dus ik moet alweer op zoek naar een nieuwe partner.’

Bridgen is veel uitgebreider en verrassender

‘Bridge is verrassend. Het kan alle kanten uitgaan. Klaverjassen vind ik meer een vast patroon hebben. Wat belangrijk is, bij beide spellen, dat je weet welke kaarten al weg zijn zodat jij de macht hebt over het spelletje. Als je dus goed kunt klaverjassen en je weet goed wat eruit is, dan kun je dat ook goed gebruiken met bridgen. Alleen, bridgen is veel uitgebreider en verrassender. Bridgen vereist veel meer denkwerk dan klaverjassen. Een lastig probleem bij bridge is het bieden. Dat moet je ook goed beheersen. Als je niet goed biedt, dan ga je de vernieling in. Om het bieden goed te doen is het van belang dat je eigenlijk altijd een vaste maat hebt en van elkaar weet wat je bedoelt. Maar ja, dan loop je tegen tegenstanders aan die afspraken hebben gemaakt, conventies waar je de ballen van snapt, en dan denk je: wat moet ik er mee.’

Toen er nog op de clubs gespeeld kon worden speelde Pierre twee avonden per week. Op de maandagavond bij Phoenix en op de dinsdagavond bij BKU. Voor de overige dagen heeft hij andere hobby’s, waaronder vliegen op zijn computer met Flight Simulator. Hij heeft ook een heel grote luchtvaartverzameling en prachtige vliegtuigmodellen. Deels zelf gemaakt, maar ook veel gekregen van luchtvaartmaatschappijen.

Bridgen op de club of StepBridge?

Nu speelt Pierre, zoals zo vele anderen, StepBridge. ‘Op StepBridge heb ik wel een partner waar ik regelmatig mee speel. Dat is geen toekomstige partner voor het fysieke bridge, want zij heeft al een partner. Dat is haar echtgenoot waarmee ze normaal gesproken bij de club speelt.’

Bridgen op de club of StepBridge maakt Pierre eigenlijk niet zo heel veel uit. ‘Ik kan met StepBridge heel goed uit de voeten. Ik merk dat ik met StepBridge meer geconcentreerd ben en soms beter kan nadenken. De clubs waar ik speel zijn serieuze kaartclubs. Het zijn niet bepaald gezelligheidsclubs.’ Pierre kan zich voorstellen dat voor veel mensen het niet kunnen spelen op de club een groot gemis is. Tegen die mensen zou hij willen zeggen dat hij hoopt dat ze snel weer met elkaar de zaal in mogen.

Uden kent overigens wel een redelijk uniek bridgeplatform, tot stand gekomen met drie Udense bridgeclubs die normaal ieder afzonderlijk spelen: BKU, Phoenix en UBC 73. Fysiek spelen die alle drie op een andere locatie, maar nu spelen ze door elkaar. Het is nu maandagavond Phoenix, georganiseerd door Harry Brand en Harrie Hendriks, dinsdagavond BKU, georganiseerd door Aad Schaper en Hans van Duijnhoven, en donderdagavond het Bridgeplatform Uden. BC Dummie uit Grave doet ook mee.

Om nooit te vergeten

Mijn meest memorabele bridgemoment was op een dinsdagavond bij BKU met een gelegenheidspartner, voor het eerst. Ik had er echt nog nooit mee gespeeld en we haalden de eerste plaats. Dat vond ik heel knap. Dat is mij altijd bijgebleven. De week daarop, overigens, speelde ik weer met die dame en werden we tweede.

Wie is Pierre?

Pierre van der Pol is een 81-jarige gepensioneerde man. Een jaar of vijftien jaar geleden is hij begonnen met leren bridgen. Zijn vrouw, waarmee hij al meer dan vijftig jaar gelukkig is getrouwd, is van het koppel de betere klaverjasser. Met bridge heeft ze niet zo veel op.

Pierre was ooit accountmanager bij een brouwerij. Misschien verklaart dat het veelvuldige klaverjassen dat hij vroeger deed. In ieder geval was dat vele jaren de steevaste activiteit op de zaterdagavonden. Hij mocht ook graag een balletje slaan, maar problemen met zijn rug maakten daar een eind aan. Uiteindelijk koos hij voor een echte denksport: bridge.