Rien van den Bogaart: verslingerd aan bridge

Als voorzitter van de Schijndelse Bridge Club is Rien van den Bogaart zich maar al te bewust van de gevolgen van corona. Actief en bevlogen als hij als clubman altijd is, moet Rien nu tandenknarsend constateren dat het niet de denksport is die zijn dagelijkse bezigheden voor het bridgen bepaalt, maar het virus. En dat is lastig voor iemand die gezelligheid tijdens de clubavonden hoog in het vaandel heeft.

Verslingerd aan bridge door het competitieve element, ook in coronatijd

Rien was ooit een schaker maar raakte toch ‘verslingerd’ aan bridge, met name vanwege het competitieve element. Hij noemt zichzelf ‘competitief ingesteld’ maar benadrukt anderzijds dat het wel leuk moet blijven. ‘Ik ben een mensenmens. Ik ben graag onder de mensen. Door het bridgen heb ik na mijn werkzame tijd heel veel Schijndelse mensen ontmoet en leren kennen. De bridgeavonden ervaar ik als heel plezierig. Ik zie ze ook als mogelijkheid om een beetje bij te praten, een grap te vertellen en te praten over de mooie en de minder mooie dingen van het leven.’

Rien speelt zeker niet met het mes op tafel. Zijn motto is dat hij het ‘zo goed mogelijk’ doet. Als het een keer minder gaat ligt hij er ook niet meer wakker van, zoals vroeger nog wel eens het geval was. ‘De sport moet vooral leuk blijven. Als het spel te serieus wordt, dan is het leuke er ook zo van af. Je moet een beetje balans zien te vinden. Bij StepBridge maak ik nog wel eens mensen mee die zich, naar mijn idee, onplezierig gedragen. Ik denk dat dat komt omdat het sociale aspect dan ontbreekt.  Ze permitteren zich dan dingen die ze, denk ik, op de vereniging niet doen.

Op snelheid naar het voorzitterschap

Met pensioen gaan markeerde voor Rien ooit de start van het echte bridgen. Hij was jaren daarvoor, op aanraden van een vriend, al eens begonnen met bridgen, maar kon het toen niet combineren met zijn werk. Na zijn pensionering in 2008 ging hij eerst een cursus volgen en werd hij lid van de Schijndelse BC. Na een aantal jaren kwam iemand met het idee om een clubje op te richten om het bridgen in Schijndel te gaan promoten. Dat werd ‘Bridge Promotie Schijndel’.

Rien: ‘Onze insteek was om het bridgen in Schijndel beter op de kaart te zetten. We gingen dat met vijf man doen. Toen we voor het eerst bij elkaar kwamen werd voorgesteld dat ik voorzitter van dat clubje zou worden. Dat hoorden ze bij onze club en toen vroeg de toenmalige voorzitter of ik ook voorzitter wilde worden van de Schijndelse Bridge Club.’

Bridge op de kaart zetten

Bridge Promotie Schijndel heeft vier jaar bestaan. Het moest clubonafhankelijk bridge promoten en populairder maken. Het ging om cursussen stimuleren, mensen begeleiden en een meer actieve houding naar de media om bridge in de bladen te krijgen. Het leverde veel nieuwe aanmeldingen op. Maar toch, na vier jaar ging het mis.

‘Er sloop een soort competitief gevoel in. Het gebeurde bijvoorbeeld dat van de tien cursisten er acht naar één vereniging gingen. Het werd misschien toch door de docent een beetje gestuurd. Het gaf scheve gezichten. Ik heb wel geprobeerd het te repareren, maar dat is niet gelukt. Als iemand dan de suggestie doet er maar mee op te houden, dan is dat het begin van het einde. Ik kijk met plezier op Bridge Promotie Schijndel terug want we hebben er mooie jaren mee gehad. We hebben in goede harmonie bridge in Schijndel een stuk populairder gemaakt.

De Schijndelse BC heeft nu een docent in eigen gelederen en dat levert veel nieuwe cursisten op. Het geeft de mogelijkheid om ook lessen te organiseren op de bridgeavonden, waarbij cursisten dan gelijk een beetje wennen aan het clubgebeuren. Naast een gezonde aanwas is de club in 2020, als gevolg van corona, een paar leden kwijtgeraakt.

Een groot gemis

Rien snapt heel goed dat mensen het bridgen op de club enorm missen. Hij probeert ze uit te leggen dat er hoop gloort aan de horizon. ‘Belangrijk is dat je gezond blijft en volhoudt. Jullie horen er allemaal bij en ik zal blij zijn jullie weer te zien en te treffen. Jammer dat ik je in het nieuwe jaar geen hand heb kunnen geven maar dat doen we alsnog, zodra het weer mag.’

Rien probeert het sociale aspect naar voren te schuiven en de mensen betrokken te houden bij de vereniging. Lastig in deze tijd, maar hij doet er, met name in zijn nieuwsbrieven, alle moeite voor. ‘Kijk, voor veel mensen is bridge een hele goede gymnastiek. Het houdt je hersenen actief. Als mensen op de club een plezierige avond hebben gehad dan nemen ze  dat gevoel mee naar huis en dan kunnen ze er mentaal weer even tegen. Het stimuleert ook hun mentale gesteldheid. Dit soort dingen missen mensen nu. Ik denk dat ze dat gemis als heel vervelend ervaren. Het wordt snel een beetje suf en saai. Ik probeer een beetje de schwung erin te houden, maar dat valt niet mee.’

StepBridge

De Schijndelse BC speelt al voor de ruim veertigste keer de bridgeavond op Step. Telkens doen zo’n 25 tot 30 paren mee. Als voorzitter heeft hij dan oppervlakkig contact met de deelnemers. Ideaal is dat niet. ‘Kijk, het leuke aan bridge is ook dat je elkaar treft. En veel mensen doen niet aan Step omdat ze zeggen dat ze het gewoon niet leuk vinden, te afstandelijk. Op de gewone clubavond zijn we doorgaans met vijftig paren. Dat is toch een teken dat mensen liever het persoonlijke contact hebben dan kaarten op de computer. Ik denk zelf dat als het bridgen op de club weer mag, dat StepBridge dan misschien wel gaat stoppen. Het zou echter ook kunnen dat vanuit de leden de suggestie komt om te zoeken naar een combinatie. Bijvoorbeeld onze reguliere donderdagavond weer fysiek bridgen en dan de maandagavond op Step’.

Om nooit te vergeten

Memorabel zijn onze carnavalsdrives. Mensen komen dan verkleed en er is carnavalsmuziek. We kleden de boel een beetje aan. Het zijn gewoon altijd hele fijne middagen om te spelen.

Hetzelfde geldt voor onze kerstdrive, die kleden we ook altijd heel speciaal aan. We hebben ooit een lid gehad die een Kei heeft gekregen, een waardering van de BridgeBond voor iemand die zich op een bijzondere wijze heeft ingespannen voor bridge.

De toekomst van bridge

Bridge heeft het volgens Rien qua ontwikkeling in de toekomst niet gemakkelijk. Met name omdat de jeugd al zoveel doet op de telefoon of tablet. Hij vindt het moeilijk om te concurreren met zo’n mediale omgeving. ‘Het fysieke kaartspel is bij de jeugd niet zo populair. Bridge komt bovendien te weinig in de openbaarheid. Als je nu bijvoorbeeld over dat Tata schaaktoernooi hoort of over die tv-serie over schaken (The Queen’s Gambit), dan komt die sport heel erg goed in de publiciteit. Dat gebeurt met bridge te weinig, vind ik. Er zijn best mooie voorbeelden geweest zoals ooit een bridgecursus op TV door de AVRO. En een paar jaar terug was er nog een bridgecursus op TV door Berry Westra. Het project Denken en Doen heeft landelijke bekendheid gekregen. Dit soort dingen zouden er eigenlijk meer moeten zijn om bridge beter op de kaart te zetten en om het imago van bridge een beetje bij te stellen.’

Bridge wordt volgens Rien door velen nog altijd gezien als een spelletje en niet als een sport. Hij geeft een voorbeeld: ‘In mei doen wij altijd een kroegendrive. In een stuk of acht gelegenheden in Schijndel spelen we dan bij toerbeurt. Kom ik bij een café-restaurant, zegt de jeugdige eigenaresse doodleuk tegen mij: ‘wij zijn geen spelletjescafé’. Dat is voor mij dan weer zo’n duidelijk signaal hoe jonge mensen over bridge denken. Dat moet veranderen en met een actieve bond moet dat kunnen lukken.’

Toen Rien met bridge begon was het districtsbestuur, zoals hij het noemt, ‘stoffig en nauwelijks te benaderen’. ‘Ze deden niks voor de leden. De BridgeBond is zo’n jaar of tien terug tot het bewustzijn gekomen dat het anders moest. Ik vind dat binnen de BridgeBond iedereen nu goed benaderbaar is.  Ze helpen je overal mee en ze laten geen vraag onbeantwoord. Ik vind dat de bond daar goede stappen in heeft gezet.

Wie is Rien van den Bogaart?

Rien van den Bogaart is van 1947 en gepensioneerd sinds 2008. Hij is gehuwd, heeft twee dochters en maar liefst zeven kleinkinderen. Als jongen van zestien jaar ging hij bij een elektrotechnisch bedrijf werken. Hij zou er nooit meer weggaan. Als jongeman van 23 bouwde hij in Schijndel het huis waar hij en zijn vrouw nog steeds wonen. In 1990 kwam hij in het management van het bedrijf dat toen zo’n vierhonderd werknemers telde.

Rien: ‘Weet je wat het is, als je in deze tijd jong bent dan moet je al precies weten wat je straks leuk gaat vinden. Ik ben een techneut en de elektrotechniek ingerold, maar het had ook werktuigbouw kunnen zijn of autotechniek. Met 45 jaren bij hetzelfde bedrijf kun je wel zeggen dat ik met de groei van het bedrijf ben meegegroeid.’